Wim van der Laan gaat op reis en neemt mee…
Ik reis heel veel (beroepsmatig, ik doe wandelvakanties met groepen) en dit zou een vrolijk onderwerp moeten zijn. Maar eerlijk gezegd word ik van het inpakken voor een reis altijd een beetje humeurig. Ik ben altijd bang dat ik iets níet meeneem, iets belangrijks dat voor het succes van de reis essentieel is.
Dus heb ik paklijsten (een hele serie, want ik doe allerlei soorten reizen) en dat zou moeten helpen. Maar toch, als ik de deur achter me heb dichtgetrokken, begint de reis altijd met een kwartier zorgen maken. Nu kan ik nog terug, ben ik niet tóch iets vergeten? Ik probeer me dan te troosten met de gedachte dat er maar weinig dingen echt onvervangbaar zijn. En dus controleer ik nog een keer mijn paspoort, tickets en bankpassen en probeer een beetje te kalmeren.
Meestal gaat het ook goed. Vaak ben ik echt niks vergeten. Soms wel en dat levert me dan een origineel souvenir op. Ik heb bijvoorbeeld nog een zestigerjarenscheerkwast uit Tsjechië (waar ik erg aan gehecht ben) en een paar boxershorts uit een Griekse supermarkt (die ik nu eens weg moet gooien, want die draag ik toch echt niet).
Soms is het erger. Ik maak ook trektochten op ski’s in Noorwegen, al tien jaar, en dan gaat er altijd een reservestok mee. Eén keer vergeten, en toen liet een van ons bij windkracht 9 even zijn stok los. Binnen een seconde was die uit zicht verdwenen, en toen was het nog een heel eind naar de volgende hut…
Maar ach, was dat erg of was het weer een mooi avontuur?
Wat ik vooral meeneem zijn de reizigers, en zelfs daar ben ik er wel eens een van kwijt geweest: op een stadswandeling op Korfoe, langs de kust van Cornwall, op de Sint Katarinaberg in de Sinaï. Maar ook dat is goed gekomen, en het overkomt me eigenlijk nooit meer (mensen zeggen wel eens dat ik steeds loop te tellen).
Deze zomer ga ik weer veel op reis en ik neem mee… dat het niet zo erg is als je iets niet meeneemt.
Wim van der Laan
(Wim organiseert wandelreizen onder de naam Stambecco Reizen)
