Gosse Osinga: De marathon van New York is mijn ultieme uitdaging

Wat bezielt iemand met een gezin en een drukke baan om meer dan 3.000 trainingskilometers in een jaar te lopen en daarnaast in datzelfde jaar ook nog eens in drie marathons tot het spreekwoordelijke gaatje (dat wil zeggen strompelend over de finish, niet in staat om nog een stap te zetten) te gaan? Mensen die zelf niet besmet zijn met het hardloopvirus zullen wel denken dat er bij mij een steekje los is; collega langeafstandslopers kunnen zich er waarschijnlijk wel iets bij voorstellen. Zeker voor iemand met mijn persoonlijkheid (uit de test in het boek “Now, discover your strengths” blijkt dat “prestatiegerichtheid” en “competitie” mijn talenten nr. 1 en 3 zijn) is de marathon bij uitstek geschikt om je talenten op te botvieren.

Wat is dat toch met dat hardlopen? Is het echt een soort verslaving, veroorzaakt door bepaalde stoffen die vrijkomen tijdens inspanning, waardoor ik liefst geen training wil overslaan, hoe moe ik ook ben of hoe slecht het weer ook is? Of is het toch die drang om mezelf alsmaar te verbeteren? Ik weet het niet. In mijn geval is het nu eenmaal iets waar ik niets aan kan doen, het zit in me. Thuis worden ze er wel eens gek van. Altijd maar weer die wekker die om kwart voor zes afgaat, die lange duurloop op zondag waardoor papa een deel van de dag op pad is. De enige reden waarom de kinderen het nog een beetje leuk vinden is vanwege de pannenkoeken de dag voor de marathon. Pannenkoeken met stroop, prima om de koolhydraatvoorraad aan te vullen.

Het lopen van een marathon is voor mij de ultieme uitdaging. Niet alleen moet de voorbereiding perfect zijn, ook in de uitvoering mag je geen fouten maken. Te snel beginnen of juist te langzaam, te veel eten of drinken of juist te weinig; allemaal fouten die je kunt maken waardoor het resultaat (de eindtijd) tegen kan vallen. Maar een marathon vereist ook de nodige mentale kracht: je weet van te voren dat het na een kilometer of 30 heel erg pijn gaat doen en in de kilometers daarna alleen nog maar meer. Je benen schreeuwen om te stoppen en op dat moment moet je geest nog zo sterk zijn dat je toch doorgaat. Het spandoek in New York met het opschrift “Pain is temporary, pride is forever” zal ik wat dat betreft nooit vergeten, die woorden komen ongetwijfeld nog wel eens van pas. Maar als je dan na ruim 42 kilometer over de streep komt dan komt natuurlijk de ontlading. Ik krijg nu nog spontaan kippenvel als ik terugdenk aan die honderdduizenden mensen, rijen dik langs 1st Avenue in New York of de laatste kilometers op de Coolsingel of in Central Park.

En zo komt het dat ik ondanks alle drukte mezelf altijd maar weer tot het uiterste drijf, op zoek naar een nog snellere tijd. En zolang ik de perfecte race nog niet heb gelopen zal dat zo blijven, totdat de verdere opbouw van mijn conditie de aftakeling van het lichaam niet meer kan compenseren. Maar ongetwijfeld vind ik dan wel weer een andere manier om mezelf uit te dagen. Iemands persoonlijkheid verander je tenslotte niet…

Gosse Osinga