Verwondering op Schiermonnikoog

Ik wist niet beter, was me in geen enkel opzicht bewust van de uniciteit van de situatie. Immers, iedereen in mijn omgeving kwam van Schiermonnikoog. Je weet je hele leven al dat je vanaf half zeven niet meer van het eiland af kunt, dat hoeft ook helemaal niet, dus kan je je daar maar beter niet druk om maken. Je wordt je hele leven voorbereid op het feit dat je vanaf je 16e op eigen benen moet kunnen staan. Je weet niet beter dan dat er 9 maanden per jaar geen kop te vinden is op het strand maar dat er toch 350.000 toeristen per jaar komen. Mijn twee oudere zussen namen me gelukkig regelmatig mee naar Groningen om te voorkomen dat ik te wereldvreemd het echte leven in zou komen. Ik heb vier jaar les gehad van mijn ouders op de MAVO. Dat bracht mij soms in erg verwarrende situaties.

Mijn ouders kwamen op Schiermonnikoog wonen vlak voordat ik geboren werd. Mijn vader nam me als klein jongentje vaak mee de natuur in. Ik hield vlinderboekjes bij, tekende bloemetjes na en leerde vogels aan hun geluid en snavel te herkennen. ’s Nachts leerde hij me sterrenbeelden die hij met een zaklamp aanwees. Er was altijd muziek in huis. Iets dwingender dan me toen lief was, heb ik van jongs af aan muziekles gevolgd. Nu ben ik mijn ouder er erg dankbaar voor want ik speel nog steeds met veel plezier gitaar. Met vriendjes groef ik complete loopgravenstelsels in de bossen, in 1991 konden we computerspelletjes en sigaretten op het strand jutten. De bunkers uit de tweede wereldoorlog waren toen nog open en erg uitdagend.

Later zijn mijn ouders gescheiden, waardoor ik me heb gerealiseerd dat het soms beter is om voor het individu te kiezen in plaats van voor een situatie, de omgeving, verwachtingen of al het andere waar je als individu onderdeel van kan zijn.

Ik heb geleerd tevreden te zijn met wat ik heb, maar wel altijd vooruit te kijken. Verwondering om kleine dingen. En aan de andere kant kijk ik zo langzamerhand nergens meer van op. Contrasten. Genoeg inspiratie voor een mooi lied!