Moeder worden in Casablanca

Grofweg kan ik mijn leven tot nu toe in twee stukken indelen. De tijd voordat ik een aantal jaren buiten Nederland heb gewoond en toen ik in 2002 weer terug kwam. In mijn “vorige leven” leefde ik heel onbewust. Ik was werkzaam in het bedrijfsleven, ging van baan naar baan, had weinig vriendinnen, zorgde slecht voor mijn lichaam en liet anderen bepalen wat ik deed en dacht. Vandaar dat ik ook zomaar mijn man volgde toen hij in het buitenland kon gaan werken. Het was wel de beste, onbewuste, beslissing die ik ooit genomen heb. Ver weg, op mijzelf aangewezen leerde ik mijzelf kennen en werd mij langzaam duidelijk dat ik anders wilde gaan leven.

Het feit dat ik in Casablanca voor het eerst moeder werd versnelde dit proces. Op het moment dat de navelstreng werd doorgeknipt openbaarde zich mijn navelstrengdilemma. Bij de geboorte werd ik me bewust van een natuurlijke kracht die ik nog niet eerder had gevoeld. Bang als ik was dat iemand in dat land, waarvan ik de taal amper sprak, er met mijn kind vandoor zou gaan, stuurde ik mijn man achter de zuster aan die ons kind van mij weg nam en het bracht naar een andere etage in het ziekenhuis om hem schoon te maken en aan te kleden. Ik was bang dat ik hem tussen al die andere kinderen niet zou herkennen. Achteraf nergens voor nodig, hij was de enige Europeaan en zijn lichte huidskleur viel meteen op.

Dat gevoel hem kwijt te raken heb ik lang gehad. Ik genoot des te meer van de twee volgende bevallingen in mijn eigen bed in Nederland. Het was heerlijk rustig de tijd te kunnen nemen om je kind te leren kennen, niemand die je baby komt halen. Ik kon het precies zo doen als ik zelf wilde. En nam de tijd om aan onze kinderen en het moederschap te wennen. De overgang van de peuterspeelzaal naar de lagere school was een schok. Ik lag letterlijk ziek op bed. Mijn lichaam en geest waren helemaal nog niet toe aan zo’n afscheid. En zoals je bij een bevalling reeds diverse ondersteuning kunt krijgen op lichamelijk en geestelijk vlak, miste ik die bij dit speciale losmakingproces.

Een zoektocht die ik al in het buitenland begonnen was zette ik door. Waarom had ik zo’n moeite met loslaten? Lag het aan mijn verleden, mijn karakter, mijn omgeving, was ik overdreven gevoelig? Het resulteerde in Spiegeltueel, een website en praktijk voor Persoonlijke ontwikkeling en vitaliteit voor moeders. Ik creëerde een plek voor moeders om kwetsbaar en zoekend te mogen zijn. Vanachter je pc thuis, bij mij en vanaf September 2008 ook op Spiegeltueel bijeenkomsten die ik ‘s avonds ga organiseren. Samen met gastsprekers die kennis hebben van de zoektocht die wij als moeders delen. Herkenning en erkenning, daar draait het om.

Ik werk nu vanuit huis op tijden dat de kinderen naar school zijn. Mijn navelstrengdilemma loopt voor mij precies zoals het lopen moet. Ik wil bij hun zijn als zij vrij zijn. Samen delen en leren over het leven. Opvoeden gaat bij mij niet vanzelf, het is een proces van vallen en opstaan dat aandacht en tijd nodig heeft. En ruimte, zij krijgen steeds een beetje meer ruimte en daarvoor in de plaats krijg ik mezelf steeds meer terug. Maar dan anders, wijzer, rustiger en meer tevreden dan in mijn “vorige leven”.

Het is heerlijk om andere moeders te helpen bij hun zoektocht. Ik weet uit eigen ervaring hoe lastig het kan zijn om kinderen op te voeden. Elke dag draag je ervaringen en gevoelens uit het verleden met je mee. Je komt jezelf via je kinderen tegen. Het is prachtig als je het proces aan durft te gaan en je kinderen vanuit liefde op kunt voeden. Daar krijg je zo veel voor terug.

Astrid Geel is coach en inspirator voor moeders. Meer info vind je op haar website spiegeltueel.nl