Is dat nu vrijheid?

Na drie weken hier ben ik niet zo kritisch meer. Ik geniet van het hartelijke groeten van de bewakers bij de poort. Wij, ‘The new ones’, zijn nu wel bekend. De eerste paar dagen roepen we “1802 is our number” en dan kunnen we naar binnen. Nu zien ze direct wie we zijn: “Oelie isn’t it?” We zeggen niets van de uitspraak van onze achternaam Oolders, want ‘Oelie’ klinkt wel grappig. We rijden nu nog in een huurauto. Als we straks een eigen auto hebben, kunnen we er een streepjescode opplakken. Dan gaat de slagboom automatisch open.

Onze community ziet er prachtig uit. Het is hier ruim opgezet en het barst van tropische planten en bomen als bougainville, hibiscus, mangroves, en palmen. De eerste paar dagen verbaas ik me erover hoe netjes alle tuinen en het openbaar groen zijn onderhouden. Als er ’s ochtends vroeg ineens een paar kerels in onze tuin staan te maaien en te snoeien, begin ik te begrijpen hoe het hier werkt. De community wordt onderhouden. We hebben een huis gekocht en de tuinmannen er ‘gratis’ bij gekregen (nou ja, we betalen er natuurlijk gewoon voor). Heerlijk!

Het is trouwens nog sterker. Eastpointe, zo heet onze community, heeft zelfs een eigen ‘landscaper’, een tuinontwerper dus. Ik ontmoet Eric als onze ‘sprinklers’ niet meer uitgaan. Op hol geslagen na een stevige onweersbui. Eric, een erg aardige ‘fourth generation European’, stuurt een heel team aan van voornamelijk Latino’s die de groenvoorziening spik en span houden. Hij legt me onze rechten en plichten uit. We mogen overal voor bellen en als we een plant vaker gesnoeid willen hebben, dan doen ze dat graag. Maar we kunnen niet ongevraagd onze tuin veranderen of ons huis een kek kleurtje geven aan de buitenkant. Vrijheid kent zijn grenzen. “Okay”, vraag ik als Eric bijna wegrijdt, “but inside we can do whatever we like, can’t we?”