Sterke mannen gewenst!
Judith Simon blogt over haar big move: emigreren naar Palm Beach, Florida
De container is aangekomen. Een dame van het verhuisbedrijf belt om af te spreken wanneer de verhuizers ’m mogen komen afleveren en uitladen. Lieve hemel, Roelie en ik zijn alleen met Mees deze week, want Joost is op een trainingsevent. Maakt niet uit zegt de dame, want de verhuizers zullen alles op z’n plek zetten. Dus ik heb geen sterke man nodig.
Ik heb een dubbel gevoel. Jammer, de tijd van kamperen is voorbij….. en…. Jippie, daar zijn onze mooie spullen eindelijk. Joost en ik worden namelijk niet blij van Amerikaanse meubels.
Op woensdagochtend komt een huge vrachtwagen voorrijden met de container. Drie sterke kerels (uit Costa Rica, Cuba en Colombia) slepen al onze bezittingen eruit. Ik krijg een lijst met allemaal nummers erop en mag controleren of alle dozen er zijn. Het gaat wat chaotisch, want de mannen zijn niet alledrie even goed in Engels. Dus 124 wordt 142 of nog wat anders. Ik heb te doen met de kerels die in de bloedhitte zulk zwaar werk moeten doen. Van Arboregels hebben ze hier geloof ik nog niet gehoord. De vrachtwagen heeft niet eens zo’n elektrisch verstelbare laadklep. Dus ze tillen van weet ik hoe hoog naar beneden. Ik sta middenin de kamer, nog in mijn pyjama (ze kwamen veel eerder dan afgesproken), en dirigeer de boel. Roelie houdt Mees bezig. Ik ben heel tevreden met de chaos totdat de dame van het verhuisbedrijf belt om te controleren of het goed gaat. ‘Make sure they unpack as much as you want them to and let them help you put things in the right place. They are here for you today only and they won’t be coming back. And you’ve paid for the total service…’
Het komt als slavendrijverij op mij over en als een motie van wantrouwen naar haar eigen werknemers… Toch maak ik wel zo veel mogelijk gebruik van haar tip. Ik heb immers geen sterke man in huis op het moment. Maar ineens hebben ze het gehad. Alsof ze geroken hebben dat hun baas het onderste uit de kan wil.
