Een paar maanden geleden ben ik gaan twitteren. Het begon als experiment, maar ik wordt steeds enthousiaster! Zo heb ik zelfs anderen al geholpen een twitteraccount aan te maken en zie ik steeds meer mogelijkheden voor twitter als Talent & Inspiratie-tool! Daarvoor is het alleen wel noodzakelijk dat je de strikte scheiding tussen zakelijk en privé-twitteren en beetje los durft te laten

Sinds een tijdje heb ik het gevoel dat dingen op z’n plek vallen. Dat ik op het juiste moment met de goede dingen bezig ben. Zo gaf ik vorige week een workshop Talentmanagement voor een groep HR-professionals en –managers. Natuurlijk weet ik allang dat talentmanagement een positief onderwerp is, maar het viel me echt op hoe open men stond voor de verandering van competentiemanagement naar talentmanagement. In plaats van denken vanuit beperkingen, gaan we naar denken vanuit mogelijkheden.

Ruim een week terug uit Florida, begin ik weer wat in het normale ritme te komen. De jetlag had me behoorlijk te pakken vorige week, maar ik moest direct weer druk aan het werk. Geen goed recept om even rustig om te schakelen!

Een grote televisiestudio in Hilversum, veel lampen, rijdende camera’s en een enorm scherm waarop introductiefilmpjes werden vertoond die wel trailers van Amerikaanse actiefilms leken. Dat was de setting van de Sprout Challengerday waar ik afgelopen donderdag naartoe ben geweest. Een flitsende omgeving, zou je zeggen en dat was ook zo. Toch ging ik aan het einde van de dag niet naar huis met het gevoel dat ik naar een heel flitsend event was geweest.

Vorige week heb ik me in een overmoedige bui met Inspiratiepost opgegeven voor de Sprout Challenger50, een wedstrijd voor ondernemers die een bedrijf, branche of sector willen uitdagen. Nu gaat het me niet zozeer om dat uitdagen, maar wel om het op de kaart zetten van Inspiratiepost. En daar leek deelname aan deze Challenger50 mij wel een goeie manier voor!

Ik ben druk in voorbereiding, want volgende week ga ik met Inspiratiepost naar Learning Lane in Driebergen. Learning Lane is een initiatief van managementcentrum De Baak en bedoeld voor HRD-professionals, organisatiedeskundigen- en ontwikkelaars, adviseurs, opleiders, managers, trainers en coaches, om zich te laten inspireren door innovatieve workshops en lezingen, afgewisseld met (ont)spannende activiteiten. Het is een tweedaagse, voorafgegaan door een uitgebreid avondprogramma (the late Academy) en ik ga er volgende week twee keer een workshop geven.

In het weekend lees ik een aantal kranten en ook verschillende tijdschriften, vooral om inspiratie op te doen. Hoe dat gaat? Bladeren, ideeën opdoen en nadenken over hoe je die ideeën zou kunnen verwezenlijken. Veel blijkt dan overigens gewoon niet te passen, onuitvoerbaar of gewoon onbetaalbaar te zijn. Maar alleen al het nadenken over de mogelijkheden inspireert mij enorm.

Vandaag is het dan zover, we hebben de nieuwe, prachtige Inspiratiepost-site online gezet. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe enthousiast en trots ik ben! De site is helemaal geworden zoals ik het in m’n hoofd had: Een cross-over tussen loopbaan, lifestyle, journalistiek en nieuwe media. Je kunt er dingen lezen (portretten, columns, rubrieken), dingen doen (testjes, je eigen tekstbijdrage leveren of reageren op anderen) maar je krijgt ook de links naar door ons geselecteerde diensten en producten om meteen zelf mee aan de slag te gaan, direct iets doen met je inspiratie dus! En ik ben ook erg trots dat we de site helemaal zelf in eigen beheer hebben ontwikkeld volgens de laatste Web 2.0 – technieken.

We hadden natuurlijk al de Rationeel Emotieve Therapy (RET), die uitgaat van het principe dat het niet de problemen zelf zijn die het ons moeilijk maken, maar de manier waarop we tegen deze problemen aankijken. Daarvoor wordt binnen de RET gebruik gemaakt van de letters ABC. A staat voor aanleiding, B staat voor belief (overtuiging) en de C staat voor consequentie. De kern van de RET komt erop neer dat niet A de oorzaak is van C, maar B. Sinds enige tijd lees ik echter steeds meer over een nieuwe succesvolle theorie: de Acceptance and Commitment Therapy (ACT), die ons misschien nog wel veel beter van onze herfstdepressies af kan helpen: Gewoon niet langer serieus nemen, die sombere gedachten!

Afgelopen week had ik een paar dagen herfstvakantie. En ondanks dat ik meer een lente/zomer-mens ben (is dat eigenlijk ook meer dan alleen een kleurtype?), zie ik ook zeker de schoonheid van de herfst. We hebben natuurlijk ook een paar mooie herfstdagen gehad! Prachtig licht, mooie kleuren en heerlijk weer. Prima weer om vakantie te hebben en een traditionele herfst-boswandeling te maken. En als het dan ’s avonds kouder wordt, lekker bij de open haard met een boek, tijdschrift of krant. Ik vond het allemaal niet verkeerd deze dagen!

Ik had al aangekondigd dat er nog een nieuw psychologisch tijdschrift uit zou komen en vorige week was het er: Mind magazine. Ook verscheen Pit magazine, een Gronings initiatief van uitgeverij Bladkever (voor de Groningse incrowd: gevestigd in de Papiermolen, wat een nostalgie!). Pit richt zich op vrouwen tussen de 35 en 45 jaar en gaat over mensen en de keuzes die zij maken. Ik had vorige week vakantie en dus tijd om ook deze twee nieuwelingen aan een kritische blik te onderwerpen: Kunnen zij dan de concurrentie aan met Psychologie magazine en Happinez? En, sterker nog, moeten wij bij Inspiratiepost ons zorgen gaan maken over zoveel nieuwe bladen die zich ook bewegen op ons terrein?!

Voor de ‘Kennis-mensen’ onder ons: Awee Prins heeft een boek uitgebracht over verveling (naar aanleiding van zijn promotie). Volgens hem tekenen verveling en gevoelens van zinloosheid onze tijd. We hebben alles tot onze beschikking, maar worden door niets meer geraakt. We zijn voortdurend op zoek, maar er heerst geen werkelijk interesse. Dat heeft te maken met dat we ons niet meer kunnen concentreren en geen geduld meer kunnen opbrengen voor dingen. Aldus Prins…. Als dat zo is, wat betekent dat dan voor inspiratie en creativiteit, vraag ik me af. Eerder schreef ik al een blog over het nut van het lummelen, maar volgens mij bedoelt Prins dat hier toch niet mee. Nog iets om me verder in te verdiepen; ik verveel me in ieder geval nog niet!

Vorige week heb ik een mooi en (mede daardoor) erg inspirerend boek gekocht: “En nu laat ik mijn baard staan” van Leen Zevenbergen. Het boek heeft als ondertitel “Creatief ondernemen en sprankelend inspireren” en dat triggerde mij natuurlijk. Al doorbladerend en -lezend werd ik eigenlijk steeds enthousiaster over het boek, omdat wat hij beschrijft zo herkenbaar en vooral ook motiverend is voor de ‘pionier in mij’. Hij schrijft over creativiteit, flow, orginaliteit en ‘spelen’, maar ook over ondernemen, risico’s (durven) nemen, de markt en de klanten. Echt een aanrader, wat mij betreft, voor zowel pionierende ondernemers als voor managers in organisaties. En tot mijn verrassing of eigenlijk ook weer niet) las ik vorige week dat het boek is uitgeroepen tot managementboek van het jaar.

Zoals jullie waarschijnlijk al uit mijn eerdere blogs hebben afgeleid, ben ik een NRC-Next lezer. En ik ben ook nog fan. En wat ik nu leuk vond om te lezen; in het buitenland blijft NRC-Next ook niet onopgemerkt. Zo houden medewerkers presentaties in verschillende Europese landen en besteedt vooral ook de Engelse media (zie bijvoorbeeld Medialife magazine) redelijk wat aandacht aan het succes van NRC-Next. Je hoort het, ik ben enthousiast. Over de krant, maar ook over het succes ervan. En ik zie ook wel raakvlakken met de ontwikkeling van Inspiratiepost en dat spreekt me natuurlijk ook aan.

In mijn eerste blog ‘kwartje’ schreef ik over het ontstaan van Inspiratiepost: Hard werken, met een hoop lol en inspiratiemomenten. Met grote belangstelling las ik daarom dit weekend het artikel ‘Lanterfanterpropaganda’ in de NRC van zaterdag. Aanleiding van het artikel is het nieuwe boek van Tom Hodgkinson, schrijver van ‘Lof der luiheid’ en volgens de schrijver van het NRC-artikel ‘koning van de klaplopers’. Hodgkinson is een groot pleitbezorger van het nietsdoen, want luieren is nu eenmaal goed voor de creativiteit. Kijk, en dat prikkelde mij natuurlijk! Ik heb immers in die eerste blog beweert dat inspiratie en creativiteit vooral hard werken is tot het ‘kwartje valt’ en daarbij zelfs mijn oude tekenleraar geciteerd… De twijfel slaat toe, hoe zit het nu echt?

Op school had ik een tekenleraar die claimde dat inspiratie vooral een kwestie van hard werken is. “Al die onzin over zolderkamertjes met een model, een fles wijn en leven op droog brood”, fulmineerde hij, “en dan maar denken dat de inspiratie vanzelf tot je komt. Discipline, hard werken en veel produceren, dat is waar het om gaat. Als je geluk hebt bereik je dan misschien nog eens een moment van inspiratie!” Als het om Inspiratiepost gaat, heeft hij in ieder geval gelijk gehad. Hard werken is het, maar toch ook een hoop lol en bijzondere inspiratiemomenten!

Net zoals een groot deel van werkend Nederland volgens mij, heb ik tussen Kerst en Oud & Nieuw kunnen genieten van een heerlijke vakantie. Voor mij betekent dat altijd weer dat ik tijd (en rust) heb om te lezen. Het boek dat dit jaar bovenaan op mijn stapeltje lag was ‘Slam’, het nieuwe boek van Nick Hornby. Hornby is een Britse schrijver, die woont in Londen en vooral schrijft over obsessief gedrag, meestal van mannen en met name over twee van zijn eigen interesses, muziek en sport.

Afgelopen weekend hebben vrienden mij de film The Secret laten zien. Even in het kort is dit een zeer Amerikaanse film waarin wordt geclaimd dat jij alles kunt krijgen wat je wilt, als je maar doelen stelt en positief denkt. Volgens ‘the law of attraction’ zal het ‘universum’ er dan voor zorgen dat je het ook krijgt. Concreet komt het er op neer dat er in de film een aantal bekende principes rondom ‘goal setting’ en positief denken worden gepresenteerd (voor de ingewijden; denk aan NLP, RET etc..) in een saus van spiritualiteit. Voor mij was het allemaal te kort door de bocht, te reli-amerikaans en eigenlijk gewoon ‘handig’ commercieel gebruik maken van ‘het menselijk tekort’, de onzekerheden zoals iedereen die kent. Maar het schijnt dat de ‘beweging(?)’achter deze film een groeiende aanhang heeft…

‘Ik werk met verstandelijk en gehandicapten jongeren en heb het op zich naar mijn zin op mijn werk.Toch knaagt er iets in me, waardoor ik verder zou willen kijken naar andere mogelijkheden. Ik weet alleen niet zo goed waar ik zou moeten beginnen.’